دانلود پایان نامه

جنگ های دریایی مورد پذیرش قرار گرفته است،دستور العمل سن رمو می باشد که پس از شش سال مذاکره،سرانجام در ژوئن 1994 مورد پذیرش قرار گرفت.این دستورالعمل که به وسیله موسسه بین المللی حقوق بین الملل سن رمو در همکاری با شماری دیگر از موسسات از جمله کمیته بین المللی صلیب سرخ تهیه شده است؛چهارچوب کاربرد کشتی ها و زیردریایی های جنگی در عرصه جنگ های دریایی را تشریح می نماید.در حقیقت تدوین این دستورالعمل به دنبال ابراز نیازی بود که از سوی کمیته بین المللی صلیب سرخ در قطعنامه هفتم 25 مین کنفرانس بین المللی اش در ژنو بیان شد که به موجب آن (( در حالی که قواعد بین الملل بشردوستانه مربوط به جنگ زمینی قبلا تایید شده و توسعه یافته است اما حقوق مربوط به جنگ دریایی بر مبنای اصول موجود بنیادین حقوق بین الملل بشردوستانه نیاز به تایید و شفافیت دارد.))این دستورالعمل یک دستورالعمل الزام آور تلقی نمی گردد و متشکل از 183 بند در شش بخش می باشد.یکی از مهم ترین تفاوت های این دستورالعمل با اسناد قبل از خود در زمینه توجه بسیار زیاد به قواعد بین الملل بشردوستانه به ویژه اصل تفکیک می باشد.

کاربرد تسلیحات متعارف در عرصه جنگ دریایی تنها باید در دریاها و خلیج های مصب رودخانه های بزرگ صورت پذیرد و نه در رودخانه ها. برخی مناطق دریایی هستند که طرفین متخاصم از کاربرد تسلیحات متعارف بر طبق مقررات بی طرفی در قراردادهای بین المللی منع شده اند که از جمله آن می توان به کانال سوئز،کانال پاناما،تنگه ماژلان و مجمع الجزایر آلان اشاره نمود.در عرصه جنگ های دریایی،اصولا این سوال مطرح می گردد که کدام کشتی ها حق کاربرد تسلیحات متعارف در عرصه مخاصمات مسلحانه بین المللی دارند به گونه ای که در فقدان آن بتوان کاربرد این نوع تسلیحات را در صحنه مخاصمات را غیرقانونی دانست.با این حال باید گفت که این بدان معنا نمی باشد که کاربرد کشتی غیرمجاز در صحنه مخاصمات لزوما به معنای تسری قواعد دزدی دریایی بر آن می باشد چرا که دزدی دریایی دارای مفهوم مضیق و فنی بوده که در این موارد قابلیت اعمال ندارد.اما این کشتی ها در صورت مشارکت مستقیم در صحنه مخاصمات و توقیف و ضبط از سوی متخاصم مقابل،مستوجب مجازات می باشند.در جنگ دریایی به مانند سایر جنگ ها می بایستی در زمان کاربرد تسلیحات متعارف اصول مربوط به حقوق بین الملل بشردوستانه از جمله اصل تفکیک و اصل تناسب رعایت شود. رعایت حقوق بین الملل بشردوستانه در صحنه جنگ های دریایی می تواند چند حالت به خود بگیرد نخستین مورد منع بمباران دریایی به جز در دو مورد است که بر طبق قرارداد نهم لاهه مجاز شمرده است. این دو مورد استثناء عبارتند از :1-بمباران به منظور تخریب استحکامات نظامی و کشتی های جنگی واقع در بندر؛2-بمباران در مواردی که مقامات محلی از رساندن آذوقه یا سوخت به کشتی های دشمن خودداری می نمایند.در غیر از این دو مورد،بمباران دریایی ممنوع می باشد. حتی در این مورد نیز بر طبق قرارداد نهم لاهه می بایستی طرفین متخاصم کلیه اقدامات احتیاطی را به منظور کاهش دامنه آسیب های غیرنظامیان و خسارت های وارده به اهداف غیرنظامی اتخاذ نمایند..
ب- زیردریایی های نظامی

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

زیردریایی های نظامی یکی دیگر از انواع کاربرد تسلیحات متعارف سنگین در عرصه جنگ های دریایی می باشد.بر طبق ماده 22 کنوانسیون واشنگتن 1930،اصل یکسان دانستن ناوگان زیردریایی و دیگر کشتی ها از نظر عملیات جنگی مقرر گردیده است. در سال های 1922 و 1930،کنفرانس هایی جهت کاهش کاربرد تسلیحات دریایی تشکیل گردید و دو گونه مقررات برای کاربرد تسلیحات زیردریایی وضع گردیده شد: الف-منع کاربرد زیردریایی ها جهت از میان بردن بازرگانی و تجارت بر طبق کنوانسیون 1922 واشنگتن. هم چنین مقرر شد که کاربرد زیردریایی ها تابع قواعد حقوق بین الملل ناظر بر محافظت از غیررزمندگان و هم چنین اتباع دول بی طرف یعنی الزام به توقیف کشتی و بازرسی ان،ممنوعیت از بین بردن کشتی های تجاری مگر در صورت مقاومت در برابر بازرسی و در صورت اخیر الزام به تامین امنیت قبلی خدمه و مسافرین آن کشتی ها باشد.با این حال این کنوانسیون به علت عدم تصویب از سوی کشورهای امضاء کننده خود به اجراء گذاشته نشد.ب- به علت مشابهت عملیات ناوهای جنگی روی دریا، مقررات مربوط به ناو جنگی روی دریا در خصوص زیردریایی ها نیز اعمال گردد از جمله در زمینه اجبار به متوقف کردن کشتی و بازرسی آن،حدود از بین بردن کشتی تجارتی در صورت رد پافشاری در توقف یا مقاومت جدی در مقابل بازدید پس از تامین امنیت قبلی خدمه،مسافرین و اسناد کشتی بر طبق ماده 22 کنوانسیون دریایی 1930 لندن.

ج-مین گذاری دریایی:
مین گذاری نیز یکی دیگر از انواع کاربرد تسلیحات متعارف در عرصه جنگ های دریایی محسوب می گردد.مین گذاری دریایی برای مدت ها به عنوان یکی از ارزان ترین اما موثرترین و راهبردی ترین شیوه های ممکن عمدتا به منظور بازدارندگی مورد استفاده قرار گرفته است.نخستین نمونه های مین گذاری دریایی به امپراتوری مینگ در چین باز می گردد که از آنها برای جلوگیری از دستبرد کشتی های چینی توسط کشتی های دزدان دریایی در سواحل چین استفاده می شد.در حقیقت در جنگ میان روسیه با ژاپن (1904-1905) بود که مین گذاری دریایی به صورت گسترده مورد کاربرد توسط طرفین متخاصم قرار گرفت. در این جنگ،هزاران مین توسط ارتش ژاپن در بنادر شرقی روسیه کارگذاری شد و عامل اصلی پیروزی ژاپن در این جنگ همین مین گذاری گسترده ذکر شده است. برخلاف مین ریزی زمینی که دولت ها آن را ممنوع نموده اند اما بر مبنای کنوانسیون 1907 لاهه و هم چنین قواعد عرفی بین المللی، کاربرد مین های دریایی اصولا ممنوع نشده است. علی رغم تعریف مین های زمینی بر طبق کنوانسیون برخی تسلیحات متعارف، اما تعریف عام مشابهی در مورد مین های دریایی در حقوق بین الملل مورد پذیرش قرار نگرفته است.با این حال،برخی سازمان های بین المللی هم چون سازمان اتلانتیک شمالی اقدام به تعریف مین دریایی نموده اند از جمله بر مبنای تعریف سازمان اخیر،مین دریایی((هر گونه وسیله انفجاری است که در آب،بر روی بستر دریا یا زیربستر آن با هدف ایجاد خسارت یا غرق کردن کشتی ها یا بازداشتن کشتی ها از ورود به یک منطقه،کار گذاشته می شوند.)) در طوب دهه های گذشته،پیشرفت های بسیاری در عرصه تولید و توسعه مین های دریایی صورت پذیرفته است به گونه ای که می توان شش نوع مین دریایی را از یکدیگر بازشناخت: 1-مین های خوشه ای : این نوع مین ها،مین هایی هستند که بوسیله یک شناور یا لنگر که در سطح آب قرار گرفته است؛در بستر دریا قرار می گیرند.طرز کاربرد آنها به صورتی است که تنها در آب های با عمق کمتر از 200 متر می توانند مورد استفاده قرار بگیرند.2-مین های غوطه ور یا شناور: این نوع مین ها می توانند در هر عمق آب مورد استفاده قرار گیرند.زمانی که این نوع مین های دریایی مورد استفاده قرار می گیرند به دلیل آنکه در آب های عمیق فرو می روند معمولا دولت بکارگیرنده آنها نمی تواند کنترل موثری بر عملکرد آنها داشته باشد. از این رو،آنها خطرناک ترین نوع مین ها برای اهداف و افراد غیرنظامی بوده چرا که قدرت تفکیک میان رزمندگان و غیررزمندگان در انها وجود ندارد.با این حال کنوانسیون 1907 لاهه مقرر می نماید که این نوع مین ها ظرف یک ساعت پس از کارگذاشتن،از کار می افتند.3-مین های شناور عمقی: نوعی از مین های دریایی با فناوری بالا هستند که در بستر دریا کار گذاشته می شوند و بر مبنای نیروی مغناطیسی،الکتریکی،صوتی و فشاری کشتی های عبوری عمل می نمایند. این نوع مین ها نیز مانند مین های خوشه ای در آب های کمتر از 200 متر به نحو موثری عمل می نمایند. این نوع مین ها قابلیت ره گیری و کنترل را از مسافت دور هم به وسیله نیروهای مسلح و هم سایرین داشته و می توانند به نحوی برنامه ریزی شوند که به صورت خودکار پس از ظرف مدت معینی نابود شوند.با این حال،برخلاف مین های شناور، نابود ساختن یا مختل کردن این نوع مین ها بسیار مشکل و دشوار می باشد.4-مین های دریایی کنترل از راه دور: این نوع مین ها از نظر نوع فناوری به نحوی سازماندهی شده اند که بتوانند به وسیله ی علائم رمزنگاری شده صوتی خاصی،از کار انداخته و مجددا فعالیت دار شوند. از نظر فنی،هر یک از انواع مین های خوشه ای،مین های شناور و مین های شناور عمقی می توانند مین های کنترل از راه دور باشند اما عملا تنها مین های شناور عمقی هستند که از این سامانه کنترل از راه دور برخوردارند؛5-مین های متحرک روانه شده زیردریایی:این نوع مین ها درست به مانند مین های شناور عمقی عمل می نمایند با این تفاوت که بوسیله اژدری که از یک زیردریایی روانه می گردد به بستر دریا فرستاده می شوند. این نوع مین ها در مناطق دریایی استفاده می شوند که دسترسی بدان ها به وسیله نیروهای مسلح منظم متعارف مشکل می باشد از جمله بنادر داخلی یا رودخانه های دولت متخاصم مقابل که کشتی های جنگی و زیردریایی های آن در آنجا لنگر انداخته اند.6-مین های موشکی:مین های موشکی نوعی از مین ها با فناوری بالا می باشند که در زیر بستر دریاها شناور می مانند.آنها می توانند تا عمق 2000 متری آب نیز پایین روند.این نوع مین ها به هدف برخورد با زیردریایی های نظامی به کار گرفته می شوند. مین گذاری را می توان بر حسب هدف و موضوع به انواع مختلفی تقسیم نمود. بر مبنای هدف سه نوع مین گذاری دریایی از لحاظ عملی انجام می شود: 1-مین گذاری حمایتی یعنی در آب های سرزمینی و داخلی دولت های دوست ؛2- مین گذاری دفاعی یعنی در آب های بین المللی به منظور حمایت از ترددها،بنادر و ورودی آنها؛3-مین گذاری تهاجمی یعنی در آب های داخلی و سرزمینی دولت متخاصم یا در آب های عمدتا تحت کنترل متخاصم.
بدیهی است که ما دو نوع مین گذاری داریم مین گذاری در زمان صلح و مین گذاری در زمان جنگ. ابتداء به مین گذاری در زمان صلح پرداخته می شود.دولت ها هم بر مبنای قواعد بین المللی معاهداتی و هم عرفی بین المللی بوسیله مین گذاری دریایی در زمان صلح محدود شده اند. با اینکه کنوانسیون 1982 حقوق دریاها واجد قواعد صریحی راجع به مین گذاری در زمان صلح نمی باشد اما مناسب ترین سند بین المللی الزام آور که با این موضوع مرتبط می باشد؛هست.در آب های داخلی،دریای سرزمینی و آب های مجمع الجزایری دولت ها مجازند تا در زمان صلح مبادرت به مین گذاری دریایی نمایند. با این حال در دریای سرزمینی به علت آنکه کشتی های تجاری بیگانه از حق عبور بی ضرر برخوردارند،بنابراین مین گذاری دریایی توسط دولت ساحلی در دریای سرزمینی بر مبنای ماده 24 کنوانسیون بین المللی حقوق دریاها باید به نحوی صورت پذیرد که مانع از عبور و مرور آن کشتی ها نگردد.دولت ساحلی می بایست در زمانی که مبادرت به مین گذاری دریایی می نماید؛حق عبور بی ضرر را برای مدت معینی بدون تبعیض معلق نماید. هم چنین بر مبنای ماده 25 کنوانسیون بین المللی حقوق دریاها، مین گذاری باید با ابلاغ به سایر کشتی ها همراه باشد و در صورت عدم ابلاغ دولت ساحلی و ایجاد آسیب به کشتی های بیگانه،دولت ساحلی دارای مسئولیت بین المللی خواهد شد.دولت ساحلی می تواند بنا به دلایل امنیتی اقدام به مین گذاری در زمان صلح در دریای سرزمینی نماید با این حال پس از رفع دغدغه های امنیتی می بایستی نسبت به برداشت و غیرفعال نمودن مین های کارگذاشته اقدام نماید.در مقابل،در زمان صلح یک دولت ساحلی از کارگذاشتن مین های دریایی در دریای سرزمینی،آب های داخلی و آب های مجمع الجزایر یک دولت ساحلی دیگر منع شده است مگر اینکه عمل مزبور با رضایت دولت ساحلی اخیر صورت پذیرفته باشد.بدیهی است در این مورد حتی با وجود رضایت دولت ساحلی مبنی بر مین گذاری،این رای دیوان بین المللی دادگستری در قضیه تنگه کورفو را به یادداشت که مقرر می نماید که تعهد دولت ساحلی از برخی اصول عمومی و مشهور یعنی ملاحظات اولیه انسانی و اصل آزادی مبادلات نشات می گیرد و هر دولتی نمی بایستی عامدانه اجازه دهد تا قلمرویش برای اعمالی که مغایر با حقوق سایر دولت ها است،استفاده شود.بسیاری از دولت ها به عنوان یک قاعده کلی موافق این موضوع هستند که حقوق بین الملل،مین گذاری دریایی را در دریاهای آزاد، تنگه های بین المللی در طول دوران صلح ممنوع نموده است.ممنوعیت دولت ها از مین گذاری در این مناطق در زمان صلح از این تعهد دولت ها به اجرای اصل آزادی دریانوردی و تکلیف دولت ها به استفاده های مسالمت آمیز از دریاهای آزاد در بند یک ماده 38 کنوانسیون بین المللی حقوق دریاها 1982 نشات می گیرد.تعهدات مزبور به ویژه در عرصه تنگه های بین المللی با تعهد دولت ها به عدم جلوگیری از عبور ترانزیت و ابلاغ آگاهی متناسب در مورد هر خطری در دریانوردی در تنگه های بین المللی تقویت می گردد.پس از ذکر نظام حقوقی بین المللی حاکم بر مین گذاری در زمان صلح،اینک به مین گذاری در زمان جنگ پرداخته می شود.همان گونه که پیش تر گفته شد مین گذاری در زمان جنگ از کنوانسیون لاهه 1907 و قواعد بین المللی حقوق بشردوستانه در مورد جنگ دریایی تبعیت می نماید.البته این امر به معنای آن نیست که اجرای مقررات حاکم بر زمان صلح در زمان جنگ متوقف می شود چرا که دولت های بی طرف هم چنان ملزم هستند که طبق مقررات حاکم بر زمان صلح در زمینه مین گذاری دریایی رفتار شوند.از آنجا که امروزه قواعد مندرج در کنوانسیون 8 لاهه 1907 تبدیل به قواعد عرفی بین المللی شده است، کنوانسیون 8 لاهه 1907 دو نوع کاربرد مین گذاری در عرصه جنگ های دریایی را مورد توجه قرار می دهد. مین های ثابت و مین های مواج. کنوانسیون مزبور کاربرد مین های ثابت های را در عرصه جنگ های دریایی مجاز می شمارد مگر اینکه پس از پاره شدن مهار آنها،خطرناک شوند با این حال کاربرد مین های مواج در عرصه جنگ های دریایی به صورت کلی ممنوع اعلام شده است مگر اینکه ساختمان آنها طوری باشد که حداکثر یک ساعت پس از استقرار و عدم نظارت کارگذارندگان آنها،دیگر خطری نداشته باشد.با این حال،مجددا کنوانسیون مانند تمامی اسناد بین المللی حاکم بر حقوق مخاصمات مسلحانه تاکید می نماید که طرفین بایستی در کاربرد انواع مین ها چه مین های ثابت و چه مین های مواج،انواع اقدامات احتیاطی را به عمل آورند.با این حال باید گفت که همان گونه که در تقسیم بندی شش گانه مین های دریایی مشخص شد،امروزه مین های دریایی در عرصه جنگ های دریایی مورد استفاده قرار می گیرند که نمی توانند تحت الشمول کنوانسیون 8 لاهه 1907 قرار بگیرند و کاربرد آنها صرفا می تواند از طریق اعمال قواعد بین الملل بشردوستانه در باب جنگ های دریایی تنظیم گردد.از جمله این قواعد بین المللی بشردوستانه می تواند به منع مین گذاری هایی که فاقد قدرت تفکیک میان رزمندگان و غیررزمندگان و اهداف نظامی و غیرنظامی هستند اشاره نمود از جمله مین های شناور.در مین گذاری در زمان جنگ های دریایی قواعدی دیگر نیز طرفین متخاصم را ملزم می نماید از جمله اینکه طرفین از مین گذاری در آب های داخلی،دریای سرزمینی،آب های مجمع الجزایری دول بی طرف و تنگه های بین المللی که دریای سرزمینی دول بی طرف را تحت الشمول قرار می دهند؛منع شده اند.با این حال دول طرف متخاصم مجازند تا دریای سرزمینی و هم چنین دریاهای آزاد در زمان وقوع جنگ دریایی با لحاظ شروط ضرورت نظامی و تناسب اقدام به مین گذاری نمایند.در صورت کارگذاشتن مین های دریایی در آب های داخلی،دریای سرزمینی و آب های مجمع الجزایری باید به کشتی های بی طرف فرصت کافی داده شود تا از مناطق درگیر خارج شوند.
د-کاربرد اژدرها:
اژدر در جنگ های دریایی یک پرتابه خود پیشران زیردریایی می باشد که مجهز به مواد انفجاری بوده و برای تخریب کشتی های جنگی طرف متخاصم مقابل به کار برده می شود.اگرچه پیشینه کاربرد اژدرها در جنگ های دریایی به قرون 16 و 17


دیدگاهتان را بنویسید