مقالات و پایان نامه ها

مفهوم خودکشی:پایان نامه درمورد شخصیت

دی ۲۱, ۱۳۹۷

خودکشی
خودكشي يكي از معضلات اجتماعي است كه ‏امروزه با توجه به پيچيده‏تر شدن تعاملات و ارتباطات در بيشتر جوامع رو به ‏افزايش است آمارها نشانگر آن است كه نابساماني‏هاي اجتماعي، ناملايمات زندگي و عدم‏توانايي مقابله با مشكلات از جمله دلايلي است كه به ويژه مردان را در معرض بسياري از آسيب‏هاي رواني و تمايل به خودكشي قرار مي‏دهد (پورافکاری، 1373).
بالا رفتن ميزان آن نزد گروه‏ها، اقشار و طبقات مختلف اجتماعي، نگراني فزاينده‏اي را براي جوامع امروز به وجود آورده است. امروزه خودكشي، خصوصاً در جوامع صنعتي در رديف پنج علت اول مرگ و مير قرار دارد. خودكشي هشتمين علت مرگ و مير در ايالت متحده و دومين علت مرگ در فاصله سني 14 تا 25 سال در آمريكاست. ميزان خودكشي در سالمندان نيز افزايش يافته و هم اكنون ميزان خودكشي سالمندان در سطح بين‏المللي 11- 7 و در آمريكا 16 نفر در هر صد هزار نفر تخمين زده مي‏شود. پديده خودكشي يك ناهنجاري اجتماعي است كه در ايران نيز شيوع دارد. كارشناسان سازمان بهزيستي كشور رتبه جهاني ايران را در خودكشي 58 اعلام نموده‏اند (محمدي و سعادتي، 1383).
خودكشي يك رفتار بدون مقدمه نيست. از جمله خصوصيات افرادي كه خودكشي مي‏كنند شامل: ناتواني آنان در يافتن راه حل مسائل، فقدان راهبردهاي مدارا براي كنار آمدن با عوامل استرس‏زاي اضطراري، عدم انعطاف‏پذيري و محدوديت تعداد راه حل‏هاي ارائه شده از طرف آن‏ها، است (نوروزی، 1373).
2-1-2-1- تعاریف خودکشی
خودكشي از زمان آغاز تاريخ بشر وجود داشته است. اين رفتار خاص بشر نبوده و در ساير رده‏هاي جانوري هم وجود دارد. انگيزه‏هاي خودكشي و تكرار آن متفاوتند. امروزه در جوامع غربي، خودكشي يك مسئله تصادفي و بي اهميت نيست، بلكه راهي براي گريز از مشكلات يا بحراني است كه باعث رنج و فشار شديد روي فرد شده است. طبق گفته ادوين اشنايدمن[1]، خودكشي با يك نياز برآورده نشده، احساس نااميدي و درماندگي، كشمكش بين فردي و استرس غير قابل تحمل، محدوديت در درك نظرات، اعتقادات و احساس نياز به فرار همراه مي‏باشد و خودكشي كننده با اين عمل، علائمي را كه بيانگر رنج و فشار اوست به ديگران منتقل مي‏كند (سادوک و کاپلان، 2007).
خودكشي داراي ريشه لاتين بوده و مركب از دو لغت «سويي[2]» به معني خود و «سيدر[3]» به معني كشتن مي‏باشد كه براي اولين بار توسط دفونن فرانسوي در سال 1737 به كار‏گرفته شد. بر اساس تعريف مورد‏ توافق جهاني، خودكشي تنها راه و آخرين راه از بين بردن خود‏آگاهانه فرد است (پورافکاری، 1373).
اميل دوركيم[4] خودكشي را چنين تعريف مي‏كند: «خودكشي عبارت است از هر نوع مرگي كه نتيجه مستقيم يا غيرمستقيم كردار مثبت يا منفي خود قرباني است كه مي‏دانسته چنين نتيجه‏اي را به بار می‏آورد». به گفته اشنايدمن خودكشي عمل آگاهانه آسيب رساندن به خود است كه مي‏توان آن را يك ناراحتي چند بعدي در انسان نيازمندي دانست كه براي مسئله تعيين شده او، اين عمل بهترين راه حل تصور مي‏شود (محمدي و سعادتي، 1383).
[1]. Edwin Shneidman
[2]. sui
[3]. caedere
[4]. Emil Durkheim