دانلود پایان نامه

چنین به دنبال انتشار بیانیه دبیرکل ملل متحد در مورد رعایت حقوق بین الملل بشردوستانه به وسیله نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد،استفاده از اجزاء غیرقابل تشخیص در عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد چه در جریان مخاصمات داخلی و چه بین المللی ممنوع اعلام شد.
3-پروتکل اصلاحی مین های زمینی،تله های انفجاری و سایر شیوه ها:

پروتکل مین های زمینی ،تله های انفجاری و سایر شیوه ها ابتداء در سال 1980 و به همراه دو پروتکل و کنوانسیون برخی تسلیحات متعارف مورد پذیرش قرار گرفت. پس از چندی احساس شد که ضرورت بازنگری در آن وجود دارد و از این رو در نخستین اجلاس بازنگری کنوانسیون منع برخی تسلیحات متعارف در ماه می 1996 مورد بازنگری قرار گرفته و مورد تصویب قرار گرفته و از 3 دسامبر 1998 لازم الاجرا شد و 72 دولت که بیشتر آنها از الحاق به کنوانسیون اتاوا در مورد مین های زمینی امتناع نموده اند از جمله ایالات متحده،رژیم صهیونیستی،چین،هند،روسیه و پاکستان که از تولیدکنندگان عمده مین هستند بدان پیوسته اند .یکی از تفاوت های بارز پروتکل 1996 در مقابل 1980 همان گونه که در مورد سایر پروتکل های کنوانسیون برخی تسلیحات متعارف گفته شد،اعمال مقررات آن به مخاصمات داخلی بوده است. با توجه به عدم تصویب پروتکل اصلاحی از سوی برخی دولت های عضو پروتکل اولیه،پروتکل اخیر هنوز برای این دسته از دولت ها لازم الاجراء می باشد.با این حال یکی از مسایلی که از کنفرانس مذکور تا کنون دولعضو پروتکل نتوانسته اند در مورد آن به توافق برسند ممنوعیت کامل مین های زمینی می باشد و بدین نحو پروتکل بازنگری مین های زمینی،تله های انفجاری و سایر شیوه ها نیز استفاده از مین های زمینی و تله های انفجاری را در عرصه مخاصمات ممنوع نمی کند بلکه کاربرد آنها را تنظیم می کند.با این حال باید خاطر نشان ساخت که تمامی دولت هایی که عضو پروتکل اولیه 1980 مین های زمینی بوده اند به پروتکل اصلاحی 1996 آن نپیوسته اند و بنابراین هم اکنون هر دو سند هم اکنون لازم الاجراء می باشد. بر طبق ماده 1 پروتکل مزبور ،کاربرد مین ها و دیگر ابزارها بر روی زمین عموما مجاز است. با این حال پروتکل مزبور تعریفی از مین ها ارائه نمی دهد و تنها کاربرد مین های زمینی بر مبنای جمعیت غیرنظامی یا کاربرد این مین ها به صورت غیرقابل تبعیض آمیز را منع می نماید.بنابراین برای فهم تعریف مین های زمینی باید متن خود کنوانسیون تسلیحات متعارف رجوع نمود. بر طبق این کنوانسیون،مین به معنای هر وسیله ای است که زیر،رو یا نزدیک زمین یا دیگر مناطق بیرونی یا یرای شعله ور شدن یا منفجر شدن یا حضور فرد،مجاورت یا تماس یک شخص یا وسیله کار گذاشته شده است. هم چنین بر طبق ماده 3 پروتکل اصلاحی مین های زمینی،تله های انفجاری و سایر شیوه ها، منظور از سایر ابزارها ،مهمات و تدارکات نظامی اند که به طور دستی کار گذاشته شده یا ابزاری که برای کشتن،زخمی کردن یا آسیب رسانیدن طراحی و با کنترل از راه دور یا به طور خودکار بعد از گذشت مدت زمان خاصی فعال می شوند. مین های ضد نفر می بایستی در میدان های مینی مشخص و حفاظت شده ای به کار روند و هم چنین دارای ساز و کار خود تخریبی و خود غیرفعال سازی باشند که پس از مدت خاصی از عدم کاربرد آنها،این فرآیند را انجام بدهند. این مین ها به علاوه می بایست دارای تجهیزات ردیابی مشترک مین ها که این امکان را فراهم نماید که مکان استقرار آنها را مشخص نماید؛باشند.هم چنین مین هایی که از هواپیماها یا بوسیله موشک ها پرتاب می شوند می بایست دارای همین سازو کار خود تخریبی و غیرفعال سازی شده باشند.مسئولیت پاک سازی هر نوع مین با دولتی می باشد که مین در قلمروی آن واقع شده است؛. پروتکل اصلاحی کاربرد مین های ضدنفری که دارای مقادیر کافی فلز به منظور شناسایی نیستند را ممنوع می نماید.بر مبنای ماده 13 پروتکل اصلاحی،سالانه کنفرانسی متشکل از دول عضو پروتکل به منظور مشورت و همکاری در تمامی زمینه های مرتبط با این سند برگراز می شود.هم چنین دول عضو ملزم می باشند تا پیش از برگزاری این کنفرانس ها،گزارش های سالانه ای را در مورد اقدامات خود در زمینه تسلیحات متعارف مشمول این سند در اختیار دبیرخانه پروتکل قرار دهند.
4-پروتکل راجع به تسلیحات آتش زا:
پروتکل مزبور از جمله سه پروتکل اولیه کنوانسیون برخی تسلیحات متعارف محسوب می گردد که در سال 1980 مورد پذیرش قرار گرفت و از 2 دسامبر 1983 لازم الاجراء گشته است. این پروتکل دارای دو ماده می باشد که در ماده نخست به ارائه تعریف از تسلیحات آتش زا پرداخته و در ماده دوم حمایت از غیرنظامیان و اهداف غیرنظامی را در مقابل کاربرد تسلیحات آتش زا تضمین می نماید.علت اصلی تصویب پروتکل تسلیحات آتش زا،کاربرد بمب های ناپالم و سایر تسلیحات آتش زا در زمان وقوع جنگ ویتنام توسط ایالات متحده آمریکا بوده است. البته پیش از تصویب پروتکل مزبور،تلاش هایی از سوی جامعه بین المللی به منظور ممنوع یا محدود کردن برخی از انواع تسلیحات آتش زا انجام گرفته بود که از جمله آن می توان به ممنوعیت کاربرد شعله افکن ها پس از پایان جنگ جهانی اول در خلال چندین معاهده صلح از جمله ماده 135 معاهده سنت ژرمن، ماده 82 معاهده بی طرفی صلح با بلغارستان اشاره نمود.اما این ممنوعیت ها مانع از کاربرد گسترده تسلیحات آتش زا در جریان جنگ جهانی دوم نشد. کنفرانس 1932-33،به همراه تسلیحات شیمیایی و بیولوژیکی طرح هایی را برای خلع سلاح تسلیحات آتش زا ارائه داد که البته لازم الاجراء نگشت.کمیته بین المللی صلیب سرخ ممنوعیت تسلیحات آتش زا را در پیش نویس سال 1956 قواعد محدودیت خطراتی که به جمعیت غیرنظامی در زمان جنگ تحمیل می شود؛قرار داد.کمیته بین المللی صلیب سرخ،سپس ممنوعیت کاربرد تسلیحات آتش زا در قالب چندین کنفرانس بین المللی از جمله کنفرانس 1968 حقوق بشر تهران را مورد توجه قرار داد.در نخستین جلسه کنفرانس دیپلماتیک در ژنو در سال 1974 در مورد ضرورت تدوین یک سند خاص بین المللی در زمینه تسلیحات متعارف،موضوع تسلیحات آتش زا در کمیته خاصی مورد بحث و بررسی قرار گرفت.در نتیجه برگزاری این جلسات،گروهی از دولت ها یعنی اتریش،مصر،مکزیک،نروژ،سودان ،سوئد،سوییس و یوگسلاوی طرحی را در مورد تسلیحات آتش زا ارائه دادند که سپس با ارائه طرح های تکمیلی چون ایران به کنفرانس های لوسرین و لوگانو تقدیم شد که در آن به تصویب رسید. پروتکل راجع به تسلیحات آتش زا-اصطلاحا پروتکل سوم- به هدف تنظیم کاربرد تسلیحاتی که منجر به سوزاندن یا آتش گرفتن اهداف خود می شوند،منعقد شده است.این پروتکل کاربرد این نوع تسلیحات را بر علیه غیرنظامیان به صورت کلی ممنوع ساخته و هم چنین از حملات هوایی که از تسلیحات آتش زا برخوردارند در مکان هایی در عرصه مخاصمات که بسیار نزدیک به محل تجمع یا سکونت غیرنظامیان باشند؛دولت های عضو را باز می دارد.با این حال این ممنوعیت حملات هوایی به صورت مطلق نبوده و در مواردی که امکان جداسازی هدف نظامی از جمعیت غیرنظامی وجود داشته باشد می توان بر مبنای بند 3 ماده 2 پروتکل با لحاظ اقدامات احتیاطی ،به حملات هوایی با استفاده از تسلیحات آتش زا اقدام نمود مشروط بر اینکه حمله مزبور تنها به همان هدف مورد نظر نظامی آسیب وارد نماید.از سوی دیگر تنها حملات هوایی در مناطق پرتراکم غیرنظامی با استفاده از تسلیحات آتش زا ممنوع اعلان شده است و بنابراین حملات هوایی در سایر اماکن از جمله اماکن نظامی حتی در اماکنی که در نزدیکی محل های تجمع غیرنظامیان باشد ممنوع اعلان نشده است. پروتکل حاضر علاوه بر ممنوعیت کاربرد به مانند سایر پروتکل های کنوانسیون منع برخی تسلیحات متعارف،انتقال تسلیحات آتش زا از سوی دول عضو به دول غیرعضو را ممنوع کرده و هم چنین اطراف معاهده را از هدف گیری جنگل ها یا سایر گیاهان با استفاده از این نوع تسلیحات باز می دارد مگر این که پوشش های گیاهی برای مخفی نمودن نیروهای نظامی استفاده بشود.این پروتکل-برخلاف آنچه که دولت سوئد و سایر دولت های پیشنهاد دهنده مبنی بر ممنوعیت کلی تسلیحات آتش زا می خواستند- تنها تسلیحات آتش زایی را ممنوع می سازد که ماهیتا قابلیت سوزاندن یا آتش گرفتن اهداف خود را داشته باشند و بنابراین تسلیحاتی که آثار جانبی شان این امر باشد از جمله سیستم های علامت دهی یا دودزا را در برنمی گیرد. با این حال انتقاداتی بر پروتکل سوم کنوانسیون برخی تسلیحات متعارف ارائه شده است از جمله اینکه تعریف پروتکل از تسلیحات آتش زا بسیار محدود بود و به بسیاری از مهمات آتش زا هم چون فسفر سفید اجازه می دهد تا از طبقه بندی تسلیحات آتش زا بیرون آیند به علاوه همان گونه که گفته شد پروتکل مزبور تنها کاربرد تسلیحات آتش زایی را که از طریق هوایی پرتاب می شود در زمانی هدف نظامی در نزدیکی محل تجمع غیرنظامیان را باشند ممنوع نموده و در سایر موارد کاربرد تسلیحات آتش زا،صرفا به ارائه محدودیت می پردازد. عدم ممنوعیت کلی تسلیحات آتش زا از جمله در دستورالعمل نظامی برخی دولت ها صریحا پیش بینی شده است از جمله دستورالعمل نظامی رژیم اشغالگر قدس مقرر می نماید: ((تسلیحات آتشین ممنوع نیستند…. به هر حال، این پروتکل سوم کنوانسیون برخی تسلیحات متعارف به دلیل سطح پوششی گسترده ی خود به قصد حمایت از غیرنظامیان منعقد شده است و از هدف قرار دادن یک مرکز جمعیتی به عنوان هدف بوسیله حملات با تسلیحات آتش زا باز می دارد. به علاوه ،ممنوع می باشد تا به یک هدف نظامی که در درون مرکز جمعیتی که از تسلیحات آتش زا استفاده می کند قرار دارد حمله نمود. این پروتکل کاربرد این چنین تسلیحاتی را در جریان مبارزات ممنوع نمی نماید.))البته می توان بر مبنای قاعده 95 کمیته بین المللی صلیب سرخ،کاربرد تسلیحات آتش زایی را که هم دارای قابلیت آسیب زایی یا زاید باشند را در مخاصمات مسلحانه ممنوع نمود. دوم آنکه ارائه حق شرط دولت ها بر پروتکل تسلیحات آتش زا اجرای کامل مقررات آن را به صورت مطلق با مشکل مواجه نموده است که از جمله آن می توان به حق شرط ایالات متحده بر این پروتکل اشاره نمود که بر مبنای آن این کشور اعلان نموده است که ((حق به کاربرد تسلیحات آتشین را بر ضد اهداف نظامی که در محل های تجمع غیرنظامیان واقع شده اند را در مواردی که تشخیص داده شود که این چنین کاربردی نسبت به تسلیحات جایگیزین دیگر دارای تلفات کمتر و آسیب های جانی محدودتر می باشد؛برای خود محفوظ می دارد.)) سوم آنکه پروتکل مزبور اساسا نسبت به تمامی انواع مخاصمات مسلحانه قابلیت اعمال ندارد و اساسا بر مخاصمات مسلحانه بین المللی حاکم می باشد و تنها دولت هایی که اصلاحیه های بازنگری سال 2001 را مورد پذیرش قرار داده باشند،قواعد پروتکل را قابل اجراء بر مخاصمات مسلحانه داخلی تلقی کرده اند.به این دلیل برخی از نهادها هم چون دیده بان حقوق بشر و کلینیک حقوق بشر دانشکده حقوق هاروارد خواستار بازنگری در مقررات این پروتکل شده اند.این عده معتقدند که استفاده اخیر از فسفر سفید در افغانستان، غزه،عراق و محل های دیگر و اسیب وارده به جمعیت غیرنظامی به واسطه آن،نشانگر ضرورت چنین بازنگری می باشد.فسفر سفید خارج از تعریف تسلیحات آتش زا در پروتکل تسلیحات آتش زا قرار می گیرد از آن رو که معمولا برای پوشش استتاری و هم چنین روشن نمودن هدف در عرصه مخاصمات از آن استفاده می گردد.با این حال،عملا از این تسلیحات نه به عنوان یک عامل استتاری و شناسایی بلکه به عنوان یک سلاح علیه متخاصم مقابل استفاده می شود کما اینکه در حمله 2005 ارتش ایالات متحده در فلوجه عراق،کاربرد فسفر سفید ببه صورت تسلیحات علیه متخاصم مقابل مورد تایید وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا قرار گرفت.نخستین بار در جریان جنگ جهانی اول و سپس به صورت گسترده تر در جنگ جهانی دوم و جنگ ویتنام از فسفر سفید استفاده شد. در سال های اخیر، گزارش هایی از کاربرد فسفر سفید توسط ناتو و گروه تروریستی طالبان در افغانستان(2009)،رژیم صهیونیستی در جنگ غزه و لبنان ( به ترتیب2008 و 2006 )،اتیوپی در سومالی(2007)،ایالات متحده و بریتانیا در عراق(2004) و روسیه در منطقه خودمختاری چچن(1994-1995) منتشر شده است.

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

5-پروتکل لیزرهای کورکننده:

پروتکل لیزرهای کورکننده از جمله پروتکل های اولیه کنوانسیون منع برخی از تسلیحات متعارف نبوده و به دنبال تشکیل اولین کنفرانس بازنگری کنوانسیون برخی تسلیحات متعارف در 13 اکتبر 1995 در وین اتریش مورد پذیرش قرار گرفت.این پروتکل از 30 جولای 1998 لازم الاجراء گشت و دارای چهار ماده می باشد و امروزه 104 دولت عضو دارد.نکته جالب در مورد تصویب این پروتکل آن می باشد که بر مبنای بیانیه کمیته بین المللی صلیب سرخ در نزد کمیته اول صلیب سرخ ((این نخستین بار از سال 1868 می باشد که سلاحی قبل از کاربرد در عرصه مخاصمات ممنوع می شود.))ممنوعیت لیزرهای کورکننده برخلاف سایر تسلیحات مشمول پروتکل های کنوانسیون برخی تسلیحات متعارف به خاطر تعارض با اصول انسانیت و وجدان عمومی بوده است..بر طبق اظهار کمیته بین المللی صلیب سرخ نیز ((کور کردن به عنوان شیوه جنگی؛آسیب زاید و عامل رنج غیرضروری که هر دوی آنها بر مبنای حقوق بین الملل بشردوستانه موجود ممنوع می باشد؛تلقی می شود.)) توجه بین المللی به ممنوعیت یا محدودیت بر لیزرهای کورکننده نخستین بار توسط کمیته بین المللی صلیب سرخ در جریان 25 مین کنفرانس آن در سال 1986 جلب شد.در این کنفرانس دولت های سوئد و سوییس پیش نویس قطعنامه ای را ارائه دادند که استفاده های غیرشخصی از تسلیحات لیزری را به جهت آنکه با اصل منع آسیب غیرضروری یا زاید در تعارض بود؛ممنوع می نمود.با این حال،این پیش نویس با مخالفت عمده دولت های شرکت کننده در آن کنفرانس به علت عدم آگاهی دقیق از خطرات تسلیحات لیزری و عدم امکان ممنوعیت تمامی تسلیحات لیزری مواجه گشته و رد شد.با این حال،دولت سوئد مجددا پیشنهاد ممنوعیت تسلیحات لیزری را-به همان صورت که به همراه دولت سوییس به کمیته بین المللی صلیب سرخ ارائه داده بودند- در جلسات 41 و 42 کمیته اول مجمع عمومی سازمان ملل متحد مطرح نمود. در همین اوان نیز،کمیته بین المللی صلیب سرخ با تشکیل یک جلسه کارشناسی در سال 1989 تلاش نمود که به موضوع مشروعیت یا عدم مشروعیت کاربرد تسلیحات لیزری بپردازد.جلسه اول بدون دربرداشتن نتیجه ای پایان یافته و پس از آن سه جلسه دیگر به ترتیب با عناوین((ابعاد فنی و پزشکی کاربرد تسلیحات لیزری در صحنه مخاصمات))،((امار مصدومین و قربانیان ناشی از تسلیحات لیزری در صحنه مخاصمات)) و (( ممنوعیت تسلیحات لیزری مغایر با اصل آسیب غیرضروری یا زاید در حقوق بین الملل بشردوستانه)) انجام شد.نتیجه این چهار جلسه در قالب یک قطعنامه پیشنهادی خود کمیته بین المللی صلیب سرخ برای 26 مین کنفرانس بین المللی این سازمان آماده شد که البته به علت عدم برگزاری این کنفرانس،مورد مذاکره یا تصویب قرار نگرفت. سرانجام کمیته بین المللی صلیب سرخ طرح پیشنهادی خود را به اولین جلسه بازنگری کنوانسیون منع برخی تسلیحات متعارف داده که در آنجا مورد تصویب قرار گرفت. این پروتکل کاربرد تسلیحات لیزری که اختصاصا منجر به کوری دائم می شود را ممنوع می سازد.این پروتکل هم چنین دول عضو را ملزم می نماید تا هر نوع تلاشی را به منظور اجتناب از ایجاد لیزری دائم در هر نوع دیگری از تسلیحات به عمل آورند.دول عضو ملزم می باشند که از انتقال تسلیحات لیزری به دول غیرعضو امتناع نمایند.پروتکل تنها نسبت به مخاصمات بین المللی قابل اعمال می باشد با این حال اگر دولتی اصلاحیه های سال 2001 بر کنوانسیون برخی تسلیحات متعارف را مورد پذیرش قرار داده باشد؛پروتکل تسلیحات لیزری کور کننده بر مخاصمات داخلی نیز قابلیت اعمال دارد. پروتکل مزبور تنها تسلیحات لیزری را ممنوع می نماید که اختصاصا برای کورکردن دائمی نیروهای متخاصم


دیدگاهتان را بنویسید