دانلود پایان نامه

او از اعلام صحیح ریسک‌ها در نظر گرفته نشود.
سؤالاتی که از بیمه گذار می‌شود، از طرفی، راجع به مشخصات مال موضوع بیمه است؛ مثلاً در مورد بیمه کالا از مشخصات فنی، بهای مال، خطرناک بودن و قابلیت اشتعال بودن یا نبودن آن سؤال می‌شود.
از طرف دیگر، سؤالاتی در مورد خود بیمه گذار می‌تواند مطرح گردد: آیا او قبلاً برای همان ریسک بیمه شده است؟ آیا قبلاً حادثه مورد بیمه برای او واقع شده است؟ آیا به عللی قرار دادهای دیگر بیمه مربوط به مال فسخ شده است؟ این اطلاعات به بیمه گر اجازه می‌دهد تا از شخصیت و وضعیت اخلاقی بیمه‌گذار اطلاع لازم کسب نماید و در مورد انقعاد قرار داد و ریسکی که می‌پذیرد برآورد دقیق‌تری داشته باشد.
علاوه بر اعلام توسط بیمه‌گذار، بیمه‌گر نیز ممکن است اطلاعاتی را خود با معاینه مال موضوع بیمه، و در مورد بیمه‌های اشخاص، با معاینه شخص موضوع بیمه کسب نماید و اطلاعات حاصله را نیز مبنای محاسبه و ملاحظات بیمه‌ای قرار دهد.
بند دوم : اعلام تشدید ریسک در طول اجرای عقد بیمه
علی الاصول پس از تشکیل عقد، قرار داد می‌بایست تا انتهای مدت مطابق شرایط معین شده ادامه یابد و تغییرات اوضاع و احوال حاکم بر قرار داد در طول مدت عقد تأثیری بر تعهدات و روابط طرفین نداشته باشد. ولی در مورد عقد بیمه موضوع متفاوت است وتغییرات مؤثر در میزان ریسک و احتمال وقوع حادثه موضوع بیمه، موجب آثار و احکامی در عقد بیمه خواهد بود. و در این باره بیمه گذار مکلف شده تغییراتی را که موجب تشدید خطر موضوع بیمه شده، به بیمه گر اعلام نماید.
توجیه لزوم اعلام تشدید خطرات ناظر به موضوع بیمه آن است که بیمه گر تأمین خسارات موضوع بیمه را تحت شرایط اعلام شده در عقد پذیرفته و برای مدت معین تحت پوشش قرار داده است. با تغییر شرایط و تشدید خطرات، استفاده از پوشش بیمه ایجاب می‌نماید که بیمه‌گر از شرایط جدید مطلع شده و در صورت لزوم قرارداد را با آن سازگار نماید.

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

در بین سؤالات پرسشنامه تهیه شده توسط بیمه‌گر نیز تنها تغییر اوضاع و احوالی مد نظر است که موجب تشدید خطر وقوع حادثه گردد. اطلاعات راجع به ارزش مال موضوع بیمه، هرچند که در محاسبه نرخ حق بیمه می‌تواند مؤثر باشد، از موضوعاتی نیست که تغییرات آن در طول اجرای عقد تعهدی به اعلام تغییرات برای بیمه‌گذار ایجاد نماید. در واقع، همانطور که در فصول بعدی توضیح داده خواهد شد، تعهدات بیمه‌گر در صورت افزایش ارزش مال موضوع بیمه محدود به مبلغ تعیین شده در بیمه است و در صورت کاهش ارزش، به هر حال تعهدات بیمه‌گر از ارزش مال در هنگام وقوع حادثه افزون نخواهد بود. از طرف دیگر، افراد می‌توانند مال خود را به ارزشی کمتر از قیمت واقعی به بیمه دهند؛ لذا تغییر در ارزش مال موضوع بیمه از مصادیق افزایش ریسک نبوده و موجب افزایش تعهدات و ریسک بیمه گر نخواهد بود.
بند سوم : اعلام خلاف واقع عمدی
هر گاه بیمه‌گذار عمداً از اظهار مطالبی خودداری کند یا عمداً اظهارات کاذبه بنماید و مطالب اظهار نشده یا اظهارات کاذبه طوری باشد که موضوع خطر را تغییر داده یا از اهمیت آن در نظر بیمه گر بکاهد، عقد بیمه باطل خواهد بود حتی اگر مراتب مذکوره تأثیری در وقوع حادثه نداشته باشد .
عدم اعلام صحیح ریسک موضوع بیمه ، چه به صورت عدم اظهار عمدی مطالب مورد سئوال باشد و چه به صورت اعلام کذب ، حکم واحد دارد. در هر دو مورد بیمه گذار عمداً اطلاعاتی را که مورد توجه بیمه گر قرار می‌گیرد در اختیار قرار نداده و بدین نحو خطر مورد پوشش بیمه به نحو غیر واقعی برای بیمه گر تصویر شده و موجب اشتباه در برآورد میزان و اهمیت خطر شده است. اشتباه بیمه‌گر در محاسبه و برآورد، اشتباه اساسی در موضوع عقد بیمه محسوب شده و لذا مانع انعقاد صحیح عقد می‌شود.
حکم فوق راجع به بطلان عقد بیمه که ناشی از مخفی نمودن میزان ریسک واقعی موضوع بیمه است، حکم خاص قانون بیمه به شمار می‌رود و نفی کننده موارد بطلان عقد مطابق قواعد عمومی قراردادها، آن چنان که در حقوق مدنی آمده، نخواهد بود. به عنوان نمونه در مورد بطلان ناشی از اشتباه مطابق قواعد عمومی، چنانچه در خود موضوع بیمه اشتباهی صورت گرفته باشد، عقد بیمه محکوم به بطلان است.
اشتباه در مشخصات و میزان خطر موضوع بیمه در صورتی موجب بطلان عقد بیمه می‌شود که ناشی از عمد و سوء نیت بیمه گذار در اعلام ریسک باشد. در واقع مطابق اصول کلی قراردادها، صرف اشتباه اساسی در موضوع معامله موجب بطلان عقد می‌شود و این حکم ارتباطی به سوء نیت یا حسن نیت و خطای افراد ندارد.
تفاوت مزبور با هدف حفظ حقوق بیمه گذار صورت گرفته است تا غفلت و اشتباه بیمه گذار در اعلام ریسک موضوع عقد، سبب منتفی شدن پوشش بیمه نشود. تاریخ حقوق بیمه نشان می‌دهد که در برخی کشورها، مدتها عدم اعلام صحیح ریسک موضوع بیمه به شمار می‌رفته است. به عنوان نمونه، در فرانسه تا سال 1930 مطابق ماده 348 قانون تجارت، عدم اعلام صحیح ریسک صرف نظر از عمد یا خطا و غفلت بیمه گذار موجب بطلان بیمه اعلام شده بود و در پی اصلاح قانون و تصویب مواد 8-113 و 9-113 قانون بیمه در سال 1930، احکام متفاوتی، مشابه آنچه در قانون بیمه ایران منعکس شده، مقرر گردیده و سرنوشت عقد با توجه به حسن نیت و سوء نیت بیمه گذار تغییر یافت. به موجب ماده 12 قانون بیمه ایران مصوب 1316 : « هرگاه بیمه گذار عمداً از اظهار مطالبی خودداری کند یا عمداً اظهارات کاذبه بنماید و مطالب اظهار نشده یا اظهارات کاذبه طوری باشد که موضوع خطر را تغییر داده یا از اهمیت آن در نظر بیمه گر بکاهد عقد بیمه باطل خواهد بود حتی اگر مراتب مذکوره تأثیری در وقوع حادثه نداشته باشد. دراین صورت نه فقط وجوهی که بیمه گذار پرداخته است قابل استرداد نیست بلکه بیمه گر حق دارد اقساط بیمه را که تا آن تاریخ عقب افتاده است نیز از بیمه گذار مطالبه کند . »
مطابق اصول کلی قراردادی، بطلان عقد موجب می‌شود که تعهدات طرفین منتفی تلقی شود و این امر ایجاب می‌کند که بیمه‌گر وجوه دریافتی بابت حق بیمه را به بیمه گذار مسترد دارد. ولی منطق بیمه و لزوم حراست از عنصر حسن نیت و لذا لزوم تنبیه بیمه گذار با سوء نیت موجب شده که در این باره علاوه بر حکم بطلان عقد، نه تنها بیمه گذار مستحق اعاده حق بیمه‌های پرداختی نباشد، بلکه مکلف باشد حق بیمه‌های عقب افتاده تا زمان کشف واقعیت را به بیمه‌گر بپردازد. بدین نحو بیمه گذار متخلف به مکافات عمل خود می‌رسد، بدون آنکه به بیمه‌گر و محاسبات مالی او بابت دریافت مطالبات حق بیمه خدشه ای وارد شود.
ضمانت اجرای اعلام خلاف واقع غیر عمدی: در این باره حقوق بیمه نسبت به قواعد عمومی قراردادها انعطاف نشان داده و با عدول از اصول کلی تعهدات قراردادی (که یا حکم به صحت عقد و احتمالاً حق فسخ می دهد یا به علت اشتباه متمایل به بطلان عقد می‌شود)، حکم موضوع را با توجه به نفع بیمه گذار (نفی حکم به بطلان بیمه به علت اشتباه) و با حفظ منافع عادلانه بیمه‌گر (تکلیف به جبران نسبی خسارات) متعادل نموده است.

در صورتی که مطلب اظهار نشده یا اظهار خلاف واقع بعد از وقوع حادثه معلوم شود ، خسارت به نسبت وجه بیمه پرداختی و وجهی که بایستی در صورت اظهار خطر به طور کامل و واقع پرداخته شده باشد تقلیل خواهد یافت.
چنانچه کشف شود که در اثر اشتباه یا کوتاهی بیمه گذار (بدون سوء نیت و عمد)، ریسک اعلام شده خلاف واقع بوده و کمتر از ریسک واقعی بوده است، عقد بیمه باطل نخواهد بود. در این صورت بسته به آنکه کشف واقعیت قبل از وقوع حادثه یا پس از آن باشد ضمانت اجرای متفاوتی در نظر گرفته شده است.
چنانچه بیمه‌گر قبل از وقوع حادثه متوجه ریسک واقعی و اعلام خلاف گردد، می تواند بین ادامه قرار داد بیمه به شرط افزایش حق بیمه و یا فسخ عقد بیمه راهی را برگزیند. همچنین بیمه‌گر می‌تواند بدون تغییر شرایط، قرارداد را با همان شرایط و حق بیمه تعیین شده ادامه دهد. در صورتی که بیمه‌گر راه اول را بر گزیند، حق بیمه جدید را بر اساس ریسک واقعی بیمه تعیین نموده و مراتب را به بیمه گر اعلام می‌نماید. چنانچه بیمه‌گذار شرایط و حق بیمه جدید را بپذیرد و متعاقباً مازاد حق بیمه را پرداخت نماید قرارداد با شرایط جدید ادامه می‌یابد. ولی چنانچه بیمه گذار به حق بیمه جدید رضایت ندهد، بر عهده بیمه گر است که یا عقد را فسخ کند یا با همان شرایط ادامه دهد. در موردی که بیمه گر از ابتدا راه فسخ بیمه را انتخاب کند یا در پی مخالفت بیمه گذار به پرداخت حق بیمه تکمیلی و شرایط جدید تصمیم به فسخ گیرد، فسخ عقد- که در اصطلاح حق بیمه تکمیلی ایقاع محسوب می‌شود- بر خلاف اصول کلی تعهدات، بلافاصله پس از اعلام اراده تحقق نمی‌یابد. در این مورد مراحل و مقدماتی می‌بایست صورت گیرد و تنها پس از طی این مقدمات آثار فسخ قرارداد بیمه تحقق می‌یابد.
گفتار سوم : واکنش به ریسک ( تکنیک های اداره ریسک )
امروزه تجربیات و درس های زیادی درباره روش های مقابله و مدیریت ریسک وجود دارد که به وسیله آن ها می توان ریسک ها و خسارات ناشی از آن را به حداقل رساند . در هر جامعه ای افراد برای مقابله با ریسک و خطرات راه کارهایی انتخاب می کنند که در مورد جوامع و افراد دارای تفاوتهایی است.
وقتی که ریسک ها شناسایی و ارزیابی شدند ، تمامی تکنیک های اداره ریسک در یک یا چند طبقه از چهار طبقه اصلی قرار می گیرند :

1 ـ انتقال
2 ـ اجتناب
3 ـ کاهش یا تسکین
4 ـ پذیرش ریسک
استفاده مطلوب از این استراتژی ها شاید امکان پذیر نباشد . بعضی از آنها ممکن است مستلزم رویه هایی باشد که برای فرد یا سازمانی که در زمینه مدیریت ریسک تصمیم گیری می کند ، قابل قبول نباشد .
بند اول : انتقال ریسک
استراتژی انتقال ، یعنی موجب شدن اینکه بخش دیگری ریسک را قبول کند ، معمولا بوسیله بستن قرارداد یا انجام اقدامات احتیاطی . بیمه کردن یک نوع استراتژی های انتقال ریسک با استفاده از بستن قرارداد است . در موارد دیگر این امر بواسطه قراردادهای کلامی انجام می گیرد که ریسک را به بخش های دیگر بدون پرداختی بابت حق بیمه ، انتقال می دهد .
استفاده از وضعیت های تعدیل کننده در سرمایه گذاری های مالی یک نمونه از چگونگی انجام اقدامات احتیاطی توسط شرکتها به منظور اداره ریسک از نظر مالی است .
بعضی از روش های اداره نمودن ریسک ، در تمامی طبقات جای می گیرند . پذیرش جمعی ریسک از لحاظ فنی یعنی تحمل ریسک توسط گروه ، ولی توزیع آن در کل گروه ، یعنی انتقال ریسک در میان افراد عضو گروه . این وضعیت متفاوت از بیمه سنتی است که در آن هیچ حق بیمه ای پیشاپیش میان اعضای گروه مبادله نمی شود ، ولی در عوض زیان حاصله به حساب تمام اعضای گروه گذاشته می شود .
واکنش به ریسک راهکارهای مختلفی چون پذیرش ، اجتناب از کاهش و انتقال ریسک دارد . از آنجا که سیستم طرح و ساخت سیستمی است که در آن حداکثر انتقال ریسک از کارفرما به پیمانکار صورت می گیرد ، پیمانکار نیز به دنبال روشی جهت انتقال ریسک به سازمان های دیگر می باشد. در بیمه سازمانهایی هستند که توانایی قبول برخی از ریسک ها با خصوصیات خاص را در ازای دریافت حق الزحمه دارند .
بند دوم : اجتناب از ریسک
استراتژی اجتناب یعنی انجام ندادن فعالیتی که باعث ریسک می شود . به عنوان مثال ممکن است که یک دارایی خریداری نگردد یا ورود به یک کسب و کار مورد چشم پوشی قرار گیرد ، تا از مشکلات و دردسرهای آنها اجتناب شود . مثال دیگر در این زمینه ، پرواز نکردن هواپیما است تا از ریسک سرقت آن اجتناب شود .


دیدگاهتان را بنویسید