دانلود پایان نامه

کالا به حالت قبل از ایجاد خسارت باز گردد لازم است خسارتی پرداخت گردد و هزینه ای انجام شود.
این موارد از جمله ریسک هایی هستند که شرکت های بیمه تمایل زیادی برای پوشش آنها دارند. پوشش اصلی شرکت های بیمه روی ریسک های واقعی (خالص) است چون در اثر آنها به اموال مردم خسارت وارد می شود و آنها در تداوم زندگی دچار مشکل خواهند شد. اگر خسارت آنها جبران نشود تعادل زندگی آنان به هم خواهد خورد. در مورد خسارت هایی که به عنوان مثال در مورد اموالی نظیر خانه و اتومبیل اتفاق می افتد دید یکسانی در میان مردم وجود دارد و مقدار خسارت تقریباً مشخص است. لیکن در دنیای تجارت و برای سود حاصله از یک تجارت تفسیرهای شخصی و زیادی وجود دارد.
ـ ریسک های مطلوب و غیر مطلوب بیمه ای
ریسک های واقعی (خالص) و خاص ریسک های مطلوب بیمه ای هستند و ریسک های تجاری و بنیادی (عام) ریسک های مطلوب بیمه ای نیستند. هر چند ریسک های تجاری و عام نیز تا حدودی تحت پوشش بیمه قرار می گیرند.
ریسک های واقعی (خالص) به 4 گروه تقسیم می شوند:
– ریسک اشخاص
– ریسک اموال
– ریسک مسئولیت
– ریسک بدهی
بند دوم : خطرات قابل بیمه شدن
خطراتی که قابلیت بیمه شدن را دارند، عموماً از ویژگی های مشترک زیر برخوردارند:
1- پرشماری خطر
بسیاری از بیمه ها برای تک تک اعضاء طبقات وسیعی تدارک دیده می شود مثلاً بیمه اتومبیل در سال 2004، حدود 175 میلیون اتومبیل را پوشش می داد. وجود تعداد زیادی از موارد در معرض خطرهای مشابه، مزیتی تحت عنوان «قانون اعداد بزرگ» را برای بیمه گران به همراه دارد که مبنی بر آن است که با افزایش تعداد واحدهای در معرض خطر، نتایج واقعی نیز به طور فزاینده ای به نتایج پیش بینی شده، نزدیک می شوند.البته این معیار، استثنائاتی نیز دارد. به عنوان مثال بیمه شخص ثالث یک نمونه از تعداد بسیار زیاد واحدهای در معرض خطر مشابه است. با افزایش تعداد بیمه شدگان احتمال ضرر و ریسک بیمه نیز کاهش می یابد زیرا با استفاده از تشابه خطرها می توان خسارات را بین همه بیمه گذاران توزیع کرد.
2- تواتر خطرها
تناوب خطر به مفهوم آن است که خطر با شدت و ضعف مختلف در گذشته اتفاق افتاده و احتمال وقوع آن در آینده نیز وجود دارد.
برای آنکه خطرهای بیمه شده از نظر فنی قابل برآورد باشد باید بروز خسارت محتمل باشد و بروز حوادث نادر که با تحقیقات آماری نتوان احتمال وقوع و برآورد خسارت آن را پیش بینی کرد، برای بیمه گر مطلوب نیست. پس تناوب خطرها و امکان پیش بینی و احتمال بروز آن از نظر فنی، شرط اساسی عمل بیمه است.
تواتر و شدت در طبقات ریسک متفاوت است. خطرات اتومبیل دارای تواتر زیاد و شدت کم و خطرات هواپیما دارای تواتر کم و شدت زیاد است.
3- پراکندگی
شرکت های بیمه توزیع مکانی خطر را در نظر می گیرند. هر شرکت بیمه تلاش می کند بیمه گذارانش را به نحوی انتخاب نماید که متحمل خسارات بزرگ نشود به همین دلیل در مورد برخی بیمه ها، نظیر بیمه آتش سوزی، لازم است به پراکندگی بیمه گذاران توجه گردد. زیرا در صورت ایجاد حریق در یک منطقه خاص، بسیاری از بیمه گذاران وی دچارخسارت شده و مجبور به پرداخت غرامت سنگینی خواهد بود. در صورت تمرکز بیمه گذاران دریک منطقه خاص، بیمه گر تلاش می کند تا با پوشش بیمه اتکایی ، ریسک خود را کاهش دهد.
بیمه گر با تکیه بر اصل کنترل تجمع ریسک، سعی می کند که ریسک های بیمه شده در سطح جغرافیایی وسیعی پراکنده باشند تا بتواند از جمع آوری حق بیمه از نقاط جغرافیایی وسیع، خسارت وارده در یک منطقه جغرافیایی محدود را بپردازد. بنا بر ضرب المثل نباید همه تخم مرغ ها را در یک سبد گذاشت، در برخی موارد بیمه گر هم ترجیحاً همه بیمه گذارانش را از یک منطقه انتخاب نکند.
بیمه اتکایی در واقع مکمل اصل پراکندگی ریسک های بیمه شده و توزیع آن در سطح جهان است. بیمه گر از نظر توان و قدرت مالی، محدودیت دارد لذا تا مبلغ معینی خسارت می تواند بپردازد و به همین دلیل بخشی را که متناسب با توان مالی شرکت بوده به حساب شرکت بیمه گر خود نگه می دارد و بقیه را از طریق تأمین پوشش اتکایی نزد بیمه گران اتکایی داخلی یا خارجی ،بیمه اتکایی میکند که به آن توزیع جهانی ریسک می گویند.
4- زیان مادی
خطر و خسارتی قابلیت پوشش بیمه ای دارد که حاوی زیان مادی و قابل تقویم به پول باشد. مسائل عاطفی و موارد مشابه آن قابلیت بیمه شدن ندارند و همچنین حادثه ای که موجب رعب و وحشت شود لیکن خسارتی ایجاد نکند، مانند رعد و برق، نمی تواند بیمه شود.
5- خسارت معین
رویدادی که موجب وارد آمدن خسارت به مورد تحت پوشش بیمه می شود، در اصل باید در زمان و مکانی معلوم و ناشی از علتی معلوم باشد. آتش سوزی، تصادفات اتومبیل و صدمات کارگران تابع این معیار هستند. سایر گونه های خسارات تنها از نظر تئوری تعریف می شوند. به عنوان مثال بیماری های ناشی از شغل ممکن است از کار در شرایطی زیانبار در طولانی مدت بوجود بیایند که در این مورد، زمان، مکان یا علت معینی را نمی توان تشخیص داد. به طور کلی، مکان و علت خسارت باید تا آن اندازه واضح باشند که هر فردی با اطلاعات کافی بتواند این عناصر را در آن تشخیص دهد. حوادثی که اتفاق می افتند باید از خسارت های قابل لمس باشند.
6- رویداد تصادفی و غیر ارادی
رویدادی که موجب ایجاد خسارت می شود باید اتفاقی و خارج از اختیار و کنترل ذینفع بیمه بوده و چاره ای در پیشگیری از وقوع آن وجود نداشته باشد.
وقایعی که حاوی عناصر غیر قابل پیش بینی نظیر خطرات احتمالی رایج در امر تجارت (نظیر سود و زیان) باشند، عموماً قابل بیمه شدن نیستند. همچنین حوادث عمدی برای انتفاع از بیمه، شامل پوشش بیمه نیستند. خسارات تدریجی مانند موارد ناشی از استهلاک کالاها و ساختمانها یا نور آفتاب نیز قابلیت پوشش بیمه ای ندارند.

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

7- خسارت قابل توجه
خسارات را می توان به 3 گروه تقسیم کرد:
– خسارات کم و جزئی: این خسارات ارزش بیمه شدن ندارند زیرا ساز و کار بیمه گری و پرداخت خسارات آنها هزینه ای بیش از مبلغ خسارت دارد. بنابراین شرکت های بیمه چنین مواردی را بیمه نمی کنند و درصورت بیمه کردن چنین مواردی سعی دارند این خسارات را جزو فرانشیز حساب کنند. فرانشیز در قراردادهای بیمه خسارات کوچک و جزئی را بر عهده بیمه گذار قرار می دهد.
– خسارات متوسط : این خسارات نظیر آتش سوزی منازل، کارخانه، تصادف اتومبیل و امثال آن خسارات مطلوب بیمه ای هستند.
ابعاد خسارت می بایست از نظر مالی قابل توجه و در حدی باشد که بیمه گذار قادر به جبران آن نباشد. حق بیمه می بایست هزینه پیش بینی شده خسارت، علاوه بر هزینه صدور و اجرای بیمه نامه و محاسبه خسارات (هزینه های اداری) را تحت پوشش قرار داده و همچنین سرمایه لازم برای حصول اطمینان از توانایی پرداخت بیمه گر در قبال ادعاهای بیمه گذار را تامین کند.
– خسارات زیاد و کلی – خسارات عام مانند زلزله یا آبلرزه (سونامی) هزینه زیادی دارند و برخی خسارات انسانی نظیر سقوط هواپیمای مسافری و یا غرق کشتی نفتکش و پخش شدن نفت آن دارای خسارات کلانی هستند. شرکت های بیمه در این موارد تلاش می کنند با بیمه مشترک و بیمه اتکایی تا حد ممکن ریسک خود را کاهش داده و منتقل کنند.
8- توان پرداخت حق بیمه
اگر احتمال وقوع حادثه ای زیاد بوده یا هزینه جبران خسارت آن رویداد آنقدر هنگفت باشد که حق بیمه آن در رابطه با خدمات ارائه شده سنگین گردد، احتمال آنکه حتی با وجود شرکت بیمه گر، کسی اقدام به خرید بیمه نماید، بسیار کم است. علاوه بر آن حق بیمه نمی تواند تا آن اندازه زیاد باشد که کوچک ترین احتمال ضرری را متوجه بیمه گر ننماید. اگر چنین احتمالی در قرارداد بیمه وجود نداشته باشد، اطلاق بیمه به آن دشوار است.
9- امکان محاسبه احتمال وقوع خسارت

در هر مورد بیمه ای لازم است بیمه گر بتواند احتمال وقوع خسارت را برآورد کند. هر چند ممکن است این عامل دقیقاً قابل محاسبه و برآورد نباشد، اما لازم است تخمینی نزدیک به واقع از آنها داشت.
برآورد دقیق احتمال وقوع خسارت کلاً امری است علمی و تجربی که شرکت های بیمه در طول سالها فعالیت خود با روندای آن آشنا می شوند و دانش کار آنان است.
در صورت برآورد دقیق از احتمال وقوع خسارت، برآورد مقدارخسارت پرداختی به سهولت صورت می گیرد و بیمه گر بر مبنای آن می تواند حق بیمه را به درستی تخمین بزند.
10- خطر محدود و خسارت های عظیم
اغلب مواقع خطر اصلی از انباشتگی زیاد موارد بیمه ناشی می شود. اگر رویدادی یکسان موجب وارد آمدن خسارت به شمار زیادی از بیمه شدگان یک شرکت بیمه شود، توانایی بیمه گر در پرداخت خسارت با چالش مواجه خواهد شد. عموماً بیمه گران ترجیح می دهند تا از مبنای سرمایه خود، سهم اندکی را به خسارت ناشی از رویدادی واحد اختصاص دهند.

نمونه رایج این مورد، بیمه زلزله و طوفان است. در موارد حاد، انباشتگی تاثیری کلی بر صنعت بیمه می گذارد، زیرا سرمایه ترکیبی بیمه گران و بیمه گران اتکایی (مجدد) در مقایسه با خسارات بیمه گذاران مناطق در معرض خطر بسیار ناچیز است.
در مواردی که احتمال دارد پرداخت خسارت مورد بیمه به تنهایی از سرمایه کلی یک بیمه گر فراتر رود، در این موارد عموماً چندین بیمه گر در بیمه این اموال شریک می شوند (بیمه مشترک) و یا بیمه گری واحد آنها را بیمه می کند و خطر احتمالی را در بازار بیمه اتکایی پخش می نماید.
گفتار دوم : اعلام ریسک
تعیین ریسک موضوع بیمه از پیچیدگی و حساسیت خاصی برخوردار است. در مواردی بیمه نامه واحد ، ریسکهای متفاوت و مرتبط گوناگون را پوشش می دهد. اعلام ریسک‌های موضوع بیمه از عمده‌ترین تعهدات بیمه گذار محسوب می‌شود که در پی آن بیمه گر اجازه اظهار نظر در مورد ریسک‌های موضوع تضمین را می‌دهد و امکان برآورد حق بیمه را فراهم می‌آورد. این تعهد مخصوص قرار داد بیمه است چون در دیگر عقود، مطابق قواعد عمومی قراردادها، هر یک از طرفین می‌تواند تنها متعرض مطالب و اطلاعاتی شود که در جهت منافع خود اوست و از گفتن مطالب دیگر خودداری کند و چنانچه در اثر عدم اطلاع کافی از مشخصات و کیفیت موضع عقد اشتباهی برای طرف دیگر ایجاد شود، این اشتباه تنها در صورتی مؤثر است و موجب بطلان عقد می‌شود که در کیفیت و مشخصات اصلی موضوع معامله باشد.
ولی بیمه عقدی است مبتنی بر حسن نیت که در آن بیمه گر به اعلانات بیمه گذار اطمینان کرده و اساس تعیین نرخ بیمه و اجرای قرار داد بیمه را بر آن بنا می‌نهد از طرف دیگر، از آنجا که بیمه عقدی مستمر است، در طول عقد ممکن است ریسک تحقق حادثه تغییر کرده و بالاخص افزایش یابد؛ به همین دلیل قانون بیمه گذار را مکلف کرده که نه تنها ریسک‌های موجود در هنگام انقعاد قرار داد را صادقانه در اختیار بیمه‌گر قرار دهد ؛ بلکه تغییراتی را که در حین عقد بیمه در مورد ریسک موضوع بیمه‌ای و می‌شود به بیمه‌گر اعلام کند.
بند اول : اعلام ریسک توسط بیمه‌گذار در هنگام انعقاد قرار داد بیمه
بیمه‌گذار باید با دقت و صداقت کامل به سؤالاتی که توسط بیمه‌گر مطرح شده پاسخ دهد تا به بیمه گر اجازه دهد پوشش ریسکی را که بر عهده می‌گیرد. با توجه به اوضاع و احوال حاکم بر آن صحیح بر آورد کند. اعلام ریسک اصولاً با پاسخ مشتری بیمه به پرشسنامه‌ای که از پیش توسط بیمه‌گر تهیه شده صورت می‌گیرد. پرسش‌های بیمه‌گر باید دقیق باشد به نحوی که معنا و مقصود آن روشن بوده و تفاسیر متفاوتی ایجاد نکند. از آن‌جا که پرسش‌نامه توسط بیمه گر تهیه می‌شود،‌ در صورت وجود ابهام در


دیدگاهتان را بنویسید