دانلود پایان نامه

از تأثیر این شرط ، در دعوی Gillis v. Sun ins. ؛ در بیمه نامه ای که خسارت ناشی از آب را استثناء نموده بود ، وقتی که باد به عنوان خطر تحت پوشش بیمه باعث سقوط راهرو و فرو ریختن شد ، پوشش بیمه ای مورد تایید قرار گرفت ؛ زیرا باد سبب مستقیم خسارت بود .
همچنین در دعوی sauer v. general ins . co در جایی که آب از سیستم لوله کشی ، به عنوان خطر تحت پوشش ، نشت کرده بود ، پوشش بیمه ای تایید شد . خطر تحت پوشش ، سبب مستقیم خسارت ناشی از نشست ساختمان بود که خطری استثناء شده محسوب می شد .
بند ششم : اصل داوری
یکی از مهمترین قیود قرارداد بیمه بند مربوط به داوری است . در رابطه با بیمه بین المللی ؛ تفاوت آن با بیمه داخلی آن است که قانون حاکم بر هر یک از آنها متفاوت است . در صورتی که بیمه داخلی باشد ، قانون داوری داخلی حاکم است. ( مثلاً قانون آیین دادرسی مدنی در ایران ) و در صورتی که وصف بین المللی داشته باشد قانون داوری تجاری مورد قبول طرفین حاکم خواهد بود .
پس از امضای قرارداد ، ممکن است بین طرفین در مورد تفسیر مفاد آن اختلاف روی دهد . معمولاً در قراردادها در مورد رفع اختلاف موادی وجود دارد که از جمله رجوع به دادگاه و یا مراجعه به داوری است .
هرگونه اختلاف و مشکلی که بین بیمه گر و بیمه گذار بروز نماید ، به ویژه از نظر فنی ، قبل از طرح آن در دادگاه ، ترجیحاً از طریق سازش و توافق حل و فصل می شود .
سازوکار اصل داوری به این صورت است که وقتی بیمه گر و بیمه گذار پس از انعقاد قرارداد و عموماً در هنگام بروز حادثه و ایجاد خسارت بر سر موضوعی با هم به توافق نرسند ، هر کدام یک داور انتخاب می کنند و این دو نفر شخص سومی را به عنوان سر داور برمی گزینند . نتیجه مذاکرات و رأی گیری این هیأت سه نفره برای طرفین لازم الاجرا است . اما در نهایت حتی پس از داوری ، اگر یکی از طرفین به حکم صادره اعتراض داشته باشد می تواند آن را از طریق مراجع ذیصلاح و دادگاه پیگیری نماید .

گفتار دوم : شروط متداول در بیمه
بند اول : شرط بدون خسارت
شرط بدون خسارت تنها خطرات مربوط به از میان رفتن یا آسیب دیدن کلی کالا و همین طور خطرات موجود خسارت مشترک را تحت پوشش قرار می دهد . خسارت مشترک هرگونه هزینه خسارتی است که در وضعیت خطرناک به منظور حفظ اموال مورد تهدید خطر مشترک عمداً به بار می آید. از آنجا که هزینه یا خسارت مزبور به نفع همه طرفهای ذینفع در سفر عمداً به بار آمده تمامی این طرفها باید به نسبت سهم خود به طرفی که از آسیب یا خسارت زیان دیده یا متحمل هزینه هایی شده کمک نمایند . بیمه نامه « شرط بدون خسارت » خطرات مربوط به از میان رفتن و آسیب دیدن جزئی کالا را بیمه نمی کند ؛ به هر حال طبق شرط «شرط بدون خسارت» هر بسته لنگه سبد یا صندوق به طور جداگانه در نظر گرفته می شود . به طوری که اگر یک صندوق به کلی از میان برود ، بیمه گر خسارت وارده را جبران خواهد نمود ؛ اما در صورت آسیب دیدن جزئی جعبه ها نباید هیچگونه خسارتی بپردازد . به موجب این شرط همچنین بیمه گر متعهد است هزینه های بخصوصی را که در بین راه در یک بندر اضطراری یا پناهگاه بخاطر تخلیه کالا در خشکی ، انبار کردن یا ارسال کالا به مقصد ایجاد می شود ، تقبل نماید .
بیمه شرط بدون خسارت در واقع تنها برای کالاهای سخت با درجه آسیب پذیری اندک مناسب است اما کالاهای شکننده که بویژه آسیب پذیر باشند نیازمند پوشش بیمه وسیع تری می باشند .
بند دوم : شرط خسارت
این شرط هم خسارت مشترک و هم خسارت خاص را تحت پوشش قرار می دهد و در بسیاری از موارد کاملاً شبیه شرط تمام خطر است . تمام خسارات که در زمره خسارات مشترک نیستند ؛ خسارت خاص محسوب می شوند . در این مورد انتقال مسئولیت به شکل کلی به طرف دیگر یعنی شرکت بیمه منتقل می شود .
در این نوع بیمه ، بیمه گر ملزم است مبلغ بیمه شده هر بسته مجزا را که در بارگیری انتقال به کشتی دیگر یا تخلیه تماماً تلف گردیده بپردازد و چنانچه در بیمه نامه ذکر شده باشد خطرات دزدی و عدم تحویل و همین طور خسارت ناشی از به کار بردن چنگک برای بلند کردن کالا و روغن زدگی را تحت پوشش قرار دهد . به علاوه فقدان کالای بیمه شده یا خسارات وارده به آن که به طور منطقی به آتش سوزی ، انفجار و تصادم یا برخورد کشتی یا وسیله حمل با هر جسم خارجی یا به تخلیه کالا در بندر اضطراری مربوط گردد جزء تعهدات بیمه گر خواهد بود .
عمده ترین تفاوت بیمه « شرط خسارت » و « شرط بدون خسارت » در پوششی است که بیمه مورد بحث برای خسارت خاص و جزئی به شرطی که بیش از فرانشیز مقرر در بیمه نامه یعنی 3 درصد باشد ، فراهم می آورد. این خسارت در بیمه « شرط بدون خسارت » مشمول بیمه نیستند .
بند سوم : شرط تمام خطر
علیرغم عنوان آن ، شرط تمام خطر همه و هر نوع خطری را تحت پوشش قرار نمی دهد که ممکن است برای کالا اتفاق بیفتد. این شرط اکثر خطرهای از میان رفتن یا آسیب دیدن کالا را شامل می شود. اما تأخیر ورود کشتی به بندر مقصد را در بر نمی گیرد . اگر کالایی که تصور می شود گم شده است ، پیدا شود و به نقطه مقصد برسد ؛ بیمه گر موظف به هیچگونه پرداختی نیست و در صورتی که بیمه گذار قبلاً وجه بیمه را دریافت نموده باشد ؛ متعهد به استرداد وجه دریافتی به بیمه گر است . به علاوه بیمه نامه های تمام خطر خسارت ها و آسیب های ناشی از فساد یا عیب ذاتی کالا را تحت پوشش بیمه قرار نمی دهد . به طوری که ملاحظه می شود در شرایط « شرط خسارت » و « شرط بدون خسارت » خطرات مشخصی بیمه می شوند؛ در حالی که در شرایط تمام خطر کلیه خطرها تحت پوشش بیمه قرار می گیرند ؛ مگر آنهایی که مشخصاً مستثنی شده اند . جبران خسارت در بیمه تمام خطر بدون کسر فرانشیز بوده و مبلغ تعهد شده ملاک عمل خواهد بود . نرخ بیمه برای تأمین چنین پوششی بیش از نرخ های معمولی است. در این مورد واضح است که انتقال مسئولیت به صورت خاص و موردی از طرف شرکت بیمه انتقال یافته است .

بند چهارم : شرط
این شروط استاندارد که قبلاً در سراسر جهان به کار می رفت و از اویل دهه 80 نیز مورد توجه مؤسسه بیمه گران لندن قرار گرفتند که خطرات تحت پوشش قرارداد بیمه را به طریقی تعریف می کنند که با تعریف خطرات تحت پوشش شروط تمام خطر « شرط بدون خسارت » و « شرط خسارت » متفاوت است . شرط A تمام خطرها و زیان ها را به گونه ای مشابه شرط تمام خطر تحت پوشش قرار می دهد . شرط C صرفاً زیانهای ناشی از اعمال مربوط به خسارات مشترک را تحت پوشش قرار می دهد . مهمترین خطراتی که در شروط B و A و C تحت پوشش قرار نمی گیرند عبارت از مواردی از آسیب دیدن یا از میان رفتن کالا و هزینه هایی که به خطای عمدی بیمه گذار مربوط می گردد . تلف شدن ، فرسودگی و پارگی عادی کالا در جریان حمل و نقل مواردی از آسیب دیدن و از میان رفتن و هزینه هایی که کافی نبودن یا نامناسب بودن بسته بندی عیب ذاتی کالا یا نوع آن، تأخیر ، اعسار یا ورشکستگی بانک یا اجاره کننده کشتی ناشی شده اند. خطرهای جنگ و اعتصاب به طور عادی تحت پوشش این شروط قرار نمی گیرند ولی می توان آنها را طبق شرط مکمل بیمه نمود. این شروط استاندارد که از جانب طرفین از قبل پذیرفته شده است در این برهه نمونه ای از ناقل مسئولیت از نوع اجباری آن است .
بند پنجم : شروط دیگر
1 ـ شرط مربوط به اعتصابات ، شورش ها و نا امنی های داخلی
این شرط از میان رفتن یا آسیب دیدن کالا بر اثر اعتصاب ، شورش و نا امنی داخلی را پوشش می دهد . اما خسارات ناشی از جنگ های داخلی و انقلابها را در بر نمی گیرد .

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

2 ـ شرط انبار به انبار
در شرط انبار به انبار کالا از لحظه ای که در مبدأ سفر از انبار خارج می گردد تا هنگام ورود به انبار یا محل نگهداری در مقصد یا تا زمان تعیین شده در بیمه نامه پس از تکمیل تخلیه بار در بندر مقصد ، هر کدام زودتر باشد بیمه می شود .
3 ـ شرط مهم
شرط مهم یا شرط تعهدات بیمه گذار وی را ملزم می سازد که تمامی اقدامات معقول را برای به حداقل رساندن موارد از میان رفتن یا آسیب دیدن کالا را به عمل آورد و کلیه حقوق خود را حفظ نموده و به همه اقدامات ممکن برای اقامه دعوی علیه حمل کنندگان ( متصدیان حمل و نقل ) یا دیگر اشخاصی که مسئول از میان رفتن یا آسیب دیدن کالا هستند متوسل شوند. در این شرط مشخص است که شرکت بیمه به راحتی تمام مسئولیت را بر عهده نمی گیرد بلکه با درج چنین شروطی قلمرو مسئولیت پذیری خود را محدود ساخته و طرف را ملزم به حفظ و انجام تعهدات خود می نماید .
4 ـ شرط استثنا کننده
شرط به جز ( مثلا به جز اعتصابات ، شورش ها و نا آرامی های داخلی ) نشان می دهد که بیمه نامه خطر مشخصاً ذکر شده ای را در بر نمی گیرد ؛ در حالی که شروط تضمین شده یا شروط تضمین شده به جز …. ، به شرایطی اشاره دارد که اگر اجابت نشود ؛ بیمه گر مجاز خواهد بود از پرداخت بیمه خودداری کند. این شرط هم به نوبه خود پذیرش خطر محدود شده را به شرکت بیمه نشان می دهد و نمونه ای است بر انتقال مسئولیت محدود شده .
مبحث دوم : قواعد حاکم بر بیمه
گفتار اول : جبران خسارت توسط بیمه گر
یکی از قواعد مشترک در بین تمام بیمه های جهان ، اصل جبران خسارت است . اصل جبران خسارت دارای جنبه اثبات و نفی است : مطابق این اصل، خسارت وارده باید به تمامی و به نحو مطلوب جبران شود (جنبه اثبات) بدون آنکه این جبران خسارت موجب افزایش دارایی زیان دیده شود (جنبه نفی).
این اصل که در حقوق مسئولیت مدنی دامنه و نحوه جبران خسارت را تعیین می کند، در بیمه خسارات نیز تا حد امکان رعایت می شود و منشأ احکام بسیاری در حقوق بیمه شده است. در واقع، مانند آثاری که در حقوق مسئولیت مدنی تولید می کند، این اصل ایجاب می کند که بیمه گر خساراتی را که به منافع و اموال بیمه گذار وارد شده یا در پی ایجاد مسئولیت وی به جبران خسارت غیر، متوجه او شده است به نحو مطلوب و کامل جبران نماید. همین امر موجب بروز احکام و مباحثی در مورد نحوه جبران خسارت توسط بیمه گر شده است.
از طرف دیگر جنبه نفی اصل جبران خسارت، ایجاب می کند که میزان تعهدات بیمه گر محدود به خسارت وارده باشد و تعهدات بیمه گر نتواند افزون بر خسارت بوده و موجب افزایش دارایی بیمه گذار شود. از آنجا که بیمه مضاعف و اعلام ارزش بیمه به بیشتر از قیمت واقعی، موجب پرداخت مبالغی افزون بر خسارت وارده خواهد شد، در حقوق بیمه این دو عمل منع شده و ضمانت اجراهای سنگینی برای آن لحاظ شده است. در ادامه به تفصیل هریک از مباحث فوق می پردازیم.
روشهای مختلفی برای جبران خسارت زیان دیده وجود دارد که هر یک می تواند بار مالی و تعهد متفاوتی را برای بیمه گر در پی داشته باشد. قانون بیمه و در مواردی قراردادهای بیمه نحوه جبران خسارت را توسط بیمه گر تعیین نموده اند.
ماده 19 قانون بیمه ، قاعده کلی نحوه جبران خسارت را چنین مقرر نموده است : « مسئولیت بیمه گر عبارت است از تفاوت قیمت مال بیمه شده بلافاصله قبل از وقوع حادثه با قیمت باقی مانده آن بلافاصله بعد از حادثه. خسارت حاصله به پول نقد پرداخت خواهد شد ، مگر اینکه حق تعمیر و یا عوض برای بیمه گر در سند بیمه پیش بینی شده باشد . در این صورت بیمه گر ملزم است موضوع بیمه را در مدتی که عرفاً کمتر از آن نمی شود تعمیر کرده یا عوض را تهیه وتحویل نماید . »
به این نحو ، بیمه گر مکلف به پرداخت تفاوت قیمت مال بلافاصله قبل و بعد از حادثه است. این حکم در مورد تلف ، نقص و عیب مال به نحو واحدی عمل می کند : اگر مال در


دیدگاهتان را بنویسید